Beste Romereizigers,
Tijd om ook jullie te bedanken. Jullie waren immers de hoofdrolspelers in deze Italiaanse droom. Geniet van onze prachtige herinneringen samen en bedankt voor jullie (klas)sfeer, creativiteit, verantwoordelijkheid, glimlach, gedrevenheid, dankbaarheid, vriendschap, pittigheid en ingetogenheid.
Ciao a tutti.
Geert S, Geert V, Gert, Katrien, Jan, Jo, Lize, Stijn, Tim, Tinne en Vaja!
maandag 12 april 2010
zaterdag 10 april 2010
Bedankt...
Op deze laatste dag zouden wij graag nog een dankwoord richten aan enkele mensen die deze reis verwezenlijkt hebben, dit namens alle leerlingen.
Een welgemeend dankwoord aan:
De chauffeurs:
Met ongeziene glans leidden ze ons overal naartoe. Geen bocht te scherp, geen berg te steil. Met hun eindeloze grapjes wisten ze menig leerling en begeleider te vermaken. Het zijn deze mannen die ons niet in de steek hebben gelaten deze vakantie en dit op de reis terug naar Bree ook niet zullen doen. Veel appreciatie. Dirk, Joeri en Jurgen; merci mannen!
De begeleiders:
Graag een ode aan:
Geert Stienissen:
Misschien wel een van de stillere begeleiders maar deze weldenkende man wist altijd de controle te bewaren en vervolgens met zijn overtuigende manier van uitleggen, zijn kennis over te brengen aan iedereen.
Jan Thoelen:
Ook sfeerscheppen is helemaal zijn ding; toegegeven, zijn grapjes zijn soms aan de flauwe kant maar je kan er geen genoeg van krijgen. Opgewekt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en altijd klaar om te helpen.
Tinne Theunis:
Ook al kent ze ons nog maar een kleine acht maanden, we beschouwen ze graag als een van ons. Haar opgewektheid en stralende lach zorgde ervoor dat elk probleem verdween als sneeuw
voor de zon. Ook nam ze heldhaftig de ziekenzorg voor haar rekening voor alle kleine kwaaltjes.
Gert Vliegen:
Ondertussen al een van de anciens onder de Romebegeleiders. Met zijn eeuwige rust en kalmte wist hij zelfs de grootste lawaaimakers in te tomen. Ook zijn professionele manier van werken en diplomatie kwam goed van pas om kleine geschillen op te lossen.
Jo Palmers:
Nog een van die old schoolers. We kunnen hem terecht de drijvende kracht in de groep begeleiders noemen. Zijn enorme kennis over Italië zorgden ervoor dat iedereen die vragen had altijd bij hem terecht kon. Je weet bij hem dus perfect waar je aan toe bent. Nooit zal hij ook maar een seconde twijfelen om iemand te hulp te snellen.
Stijn Sybens:
De leraar van het Heilig Hart die eigenlijk niemand van te voren goed kende, maar dit bleek gedurende de reis echter geen enkel probleem te zijn. Met zijn ervaring als startende gids kon hij altijd nog wat extra informatie geven waar andere dit niet konden. Een gezellig iemand die altijd klaarstaat voor een praatje en wat raad.
Tim Lemmens:
Toegegeven, we gaan liever met hem op Romereis dan met hem op zijn bureau te zitten. Wie had ooit kunnen denken dat deze tuchtprefect zoveel over Rome wist te vertellen. Van zijn strenge imago bleef echter niet veel meer over toen het al snel duidelijk werd dat hij altijd in stond voor amusement en mopjes.
Katrien Croisiaux:
Geliefd onder de leerlingen al vorens we de Romereis aanvingen. Met de eeuwige lach op het gezicht zorgde ze altijd voor een vrolijke noot.
Vaja Pouliakis:
De nieuwste onder de begeleiders, maar daarom is ze niet minder populair onder de leerlingen. Ze zette zich onverbeten in om elke leerling met hand en tand bij te staan, geen moment was verkeerd om een praatje te slaan.
Lize Meewis:
Ze kon vooral goed overweg met de rakkers van BI en M&M en wist ze zelfs in te tomen (toegegeven: dit was niet altijd vanzelfsprekend). Kort maar bondig wist ze bij elke culturele bezienswaardigheid het boeiend te houden zonder de aandacht van de leerlingen te verliezen. Inzichtelijk zeer sterk (behalve wat het regenweer betreft). BI en M&M kon haar zelfs dusdanig waarderen dat ze een klein presentje voorzien hadden aan het einde van de reis.
Geert Van Baelen:
Weer een van die alwetende veteranen. Onopvallend mengt hij zich in het sociaal leven van de leerlingen. Zo weet hij menig leerling te bekoren met zijn enorme hoeveelheid aan droge grapjes. Aan zijn kennis mag het ook niet mankeren: deze historicus weet met zijn wijsheid iedere leerling te bekoren.
In het kort; bedankt aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat elke Romereiziger de tijd van zijn leven heeft beleefd in het prachtige Italië.
6A, 6B, 6C, 6D, 6E, 6F, 6 M&M, 6 Ka, 6 OH, 6BI en 6STW
Een welgemeend dankwoord aan:
De chauffeurs:
Met ongeziene glans leidden ze ons overal naartoe. Geen bocht te scherp, geen berg te steil. Met hun eindeloze grapjes wisten ze menig leerling en begeleider te vermaken. Het zijn deze mannen die ons niet in de steek hebben gelaten deze vakantie en dit op de reis terug naar Bree ook niet zullen doen. Veel appreciatie. Dirk, Joeri en Jurgen; merci mannen!
De begeleiders:
Graag een ode aan:
Geert Stienissen:
Misschien wel een van de stillere begeleiders maar deze weldenkende man wist altijd de controle te bewaren en vervolgens met zijn overtuigende manier van uitleggen, zijn kennis over te brengen aan iedereen.
Jan Thoelen:
Ook sfeerscheppen is helemaal zijn ding; toegegeven, zijn grapjes zijn soms aan de flauwe kant maar je kan er geen genoeg van krijgen. Opgewekt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en altijd klaar om te helpen.
Tinne Theunis:
Ook al kent ze ons nog maar een kleine acht maanden, we beschouwen ze graag als een van ons. Haar opgewektheid en stralende lach zorgde ervoor dat elk probleem verdween als sneeuw
voor de zon. Ook nam ze heldhaftig de ziekenzorg voor haar rekening voor alle kleine kwaaltjes.
Gert Vliegen:
Ondertussen al een van de anciens onder de Romebegeleiders. Met zijn eeuwige rust en kalmte wist hij zelfs de grootste lawaaimakers in te tomen. Ook zijn professionele manier van werken en diplomatie kwam goed van pas om kleine geschillen op te lossen.
Jo Palmers:
Nog een van die old schoolers. We kunnen hem terecht de drijvende kracht in de groep begeleiders noemen. Zijn enorme kennis over Italië zorgden ervoor dat iedereen die vragen had altijd bij hem terecht kon. Je weet bij hem dus perfect waar je aan toe bent. Nooit zal hij ook maar een seconde twijfelen om iemand te hulp te snellen.
Stijn Sybens:
De leraar van het Heilig Hart die eigenlijk niemand van te voren goed kende, maar dit bleek gedurende de reis echter geen enkel probleem te zijn. Met zijn ervaring als startende gids kon hij altijd nog wat extra informatie geven waar andere dit niet konden. Een gezellig iemand die altijd klaarstaat voor een praatje en wat raad.
Tim Lemmens:
Toegegeven, we gaan liever met hem op Romereis dan met hem op zijn bureau te zitten. Wie had ooit kunnen denken dat deze tuchtprefect zoveel over Rome wist te vertellen. Van zijn strenge imago bleef echter niet veel meer over toen het al snel duidelijk werd dat hij altijd in stond voor amusement en mopjes.
Katrien Croisiaux:
Geliefd onder de leerlingen al vorens we de Romereis aanvingen. Met de eeuwige lach op het gezicht zorgde ze altijd voor een vrolijke noot.
Vaja Pouliakis:
De nieuwste onder de begeleiders, maar daarom is ze niet minder populair onder de leerlingen. Ze zette zich onverbeten in om elke leerling met hand en tand bij te staan, geen moment was verkeerd om een praatje te slaan.
Lize Meewis:
Ze kon vooral goed overweg met de rakkers van BI en M&M en wist ze zelfs in te tomen (toegegeven: dit was niet altijd vanzelfsprekend). Kort maar bondig wist ze bij elke culturele bezienswaardigheid het boeiend te houden zonder de aandacht van de leerlingen te verliezen. Inzichtelijk zeer sterk (behalve wat het regenweer betreft). BI en M&M kon haar zelfs dusdanig waarderen dat ze een klein presentje voorzien hadden aan het einde van de reis.
Geert Van Baelen:
Weer een van die alwetende veteranen. Onopvallend mengt hij zich in het sociaal leven van de leerlingen. Zo weet hij menig leerling te bekoren met zijn enorme hoeveelheid aan droge grapjes. Aan zijn kennis mag het ook niet mankeren: deze historicus weet met zijn wijsheid iedere leerling te bekoren.
In het kort; bedankt aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat elke Romereiziger de tijd van zijn leven heeft beleefd in het prachtige Italië.
6A, 6B, 6C, 6D, 6E, 6F, 6 M&M, 6 Ka, 6 OH, 6BI en 6STW
Vrijdag 9 april
De laatste dag… Het beloofde een stralende dag te worden in het historische Venetië, met zijn 150 eilanden, vele waterwegen en flinke dosis bezienswaardigheden. Met een ding hoefden we alvast geen rekening te houden: het verkeer. Of beter gezegd het gewone wegverkeer; auto’s, bussen en vrachtwagens rijden hier niet rond, al de verplaatsingen gebeuren over het water. We zouden dit zelf ook eens ervaren, we namen de lijnboot naar het San Marco plein
We kregen een korte uitleg bij het Ponte Dei Sospiri. Het is op deze bijna volledig afgesloten brug (die het gerechtsgebouw met de gevangenis verbindt) waar ter-dood-veroordeelden een laatste blik naar de buitenwereld konden werpen alvorens ze terechtgesteld werden. We vervolgden onze weg naar het Dogenpaleis, vroeger woonde hier de Duce; hij bekleedde vooral een symbolische functie binnen de republiek en was niet meer dan een marionet van staat.
Omstreeks half een begon de vrije tijd en we werden aangespoord om zelf de weg te vinden naar het Piazzale Roma. Sommigen zagen dit echter niet zitten en kozen voor een boottochtje, doch het overgrote deel koos om te voet de afstand te overbruggen (mits wat hulp van de lokale bevolking) en onderweg een laatste hapje te eten in een grote Italiaanse stad.
Tegen half vijf, na enkele uurtjes doorgebracht te hebben in de brandende zon of gezellig op een terrasje, wandelden we terug naar de bus om te vertrekken naar Bolzano: de laatste Italiaanse stad waar we onze laatste nacht in dit prachtige land zouden doorbrengen.
We kregen een korte uitleg bij het Ponte Dei Sospiri. Het is op deze bijna volledig afgesloten brug (die het gerechtsgebouw met de gevangenis verbindt) waar ter-dood-veroordeelden een laatste blik naar de buitenwereld konden werpen alvorens ze terechtgesteld werden. We vervolgden onze weg naar het Dogenpaleis, vroeger woonde hier de Duce; hij bekleedde vooral een symbolische functie binnen de republiek en was niet meer dan een marionet van staat.
Omstreeks half een begon de vrije tijd en we werden aangespoord om zelf de weg te vinden naar het Piazzale Roma. Sommigen zagen dit echter niet zitten en kozen voor een boottochtje, doch het overgrote deel koos om te voet de afstand te overbruggen (mits wat hulp van de lokale bevolking) en onderweg een laatste hapje te eten in een grote Italiaanse stad.
Tegen half vijf, na enkele uurtjes doorgebracht te hebben in de brandende zon of gezellig op een terrasje, wandelden we terug naar de bus om te vertrekken naar Bolzano: de laatste Italiaanse stad waar we onze laatste nacht in dit prachtige land zouden doorbrengen.
Donderdag 8 april
Een heerlijke dagje genieten van de zon, al dan niet in de bus. De dag werd gestart met het verhaal van de heilige Franciscus die zijn rijke luis leventje had afgestaan om de kerk te renoveren.
De bezinning ging verder tussen de olijfbomen. De reis naar Italië loopt ten einde en het werd tijd voor een mooi overzicht over de afgelopen dagen door en voor de leerlingen. Tranen waren niet altijd te vermijden maar zoiets kan geapprecieerd en aanvaard worden door de hechte rhétogroep (lees: laatstejaars). Een groep die in de loop van de week sterk naar elkaar gegroeid is, we kunnen vaststellen dat er meer vriendschappen gecreëerd dan afgebroken werden. Dit valt alleen maar aan te moedigen en wie weet, misschien, heel misschien zal SAB volgend jaar toch wel gemist worden door een enkeling (excuses: week hart van de bloggers).
Na een aanzienlijke wandeling door Assisië kwamen we aan bij een schitterende kerk: San Francesco. Een vernuftig opgebouwde kerk bestaande uit een bovendeel, onderdeel en crypte (waar overigens het lichaam van Franciscus opgeborgen ligt). Veel tijd om te genieten was er echter niet. De rest van de dag werd vooral al bakkend en bradend ingevuld, in de bus welteverstaan. De sfeer werd erin gehouden door de lokale DJ’s en amusante grapjes van de ontoerekeningsvatbare buschauffeurs.
Tegen half negen kwamen we aan bij het hotel waar we nogmaals getrakteerd werden op een warme verwelkoming. Veel tijd om aan te passen aan deze nieuwe habitat was er echter niet. Iedereen dook zijn koffer in om de feestkleren aan te trekken; het werd tijd om een stapje in het Italiaanse nachtleven te zetten. De disco vermaakte menig student en begeleider, maar het valt moeilijk te verwoorden dus verwijzen we jullie nogmaals vriendelijk door naar enkele sfeerfoto’s. Voor de vermoeide Romereiziger was er om half één de kans om het bed in te duiken, voor de echte partyanimals kwam slaaptijd enkele uurtjes later. Het beloofde weer een korte nacht te worden met een lange en informatieve volgende dag die zou plaats vinden in een nogal natte stad, Venetië. Slaapwel!
De bezinning ging verder tussen de olijfbomen. De reis naar Italië loopt ten einde en het werd tijd voor een mooi overzicht over de afgelopen dagen door en voor de leerlingen. Tranen waren niet altijd te vermijden maar zoiets kan geapprecieerd en aanvaard worden door de hechte rhétogroep (lees: laatstejaars). Een groep die in de loop van de week sterk naar elkaar gegroeid is, we kunnen vaststellen dat er meer vriendschappen gecreëerd dan afgebroken werden. Dit valt alleen maar aan te moedigen en wie weet, misschien, heel misschien zal SAB volgend jaar toch wel gemist worden door een enkeling (excuses: week hart van de bloggers).
Na een aanzienlijke wandeling door Assisië kwamen we aan bij een schitterende kerk: San Francesco. Een vernuftig opgebouwde kerk bestaande uit een bovendeel, onderdeel en crypte (waar overigens het lichaam van Franciscus opgeborgen ligt). Veel tijd om te genieten was er echter niet. De rest van de dag werd vooral al bakkend en bradend ingevuld, in de bus welteverstaan. De sfeer werd erin gehouden door de lokale DJ’s en amusante grapjes van de ontoerekeningsvatbare buschauffeurs.
Tegen half negen kwamen we aan bij het hotel waar we nogmaals getrakteerd werden op een warme verwelkoming. Veel tijd om aan te passen aan deze nieuwe habitat was er echter niet. Iedereen dook zijn koffer in om de feestkleren aan te trekken; het werd tijd om een stapje in het Italiaanse nachtleven te zetten. De disco vermaakte menig student en begeleider, maar het valt moeilijk te verwoorden dus verwijzen we jullie nogmaals vriendelijk door naar enkele sfeerfoto’s. Voor de vermoeide Romereiziger was er om half één de kans om het bed in te duiken, voor de echte partyanimals kwam slaaptijd enkele uurtjes later. Het beloofde weer een korte nacht te worden met een lange en informatieve volgende dag die zou plaats vinden in een nogal natte stad, Venetië. Slaapwel!
Woensdag 7 april
Even genoeg kerken bezocht. Tijd om even te bezinnen bij een geweldige hoeveelheid fonteinen (meer dan vijfhonderd) die we konden vinden in de tuin van Villa D’este in Tivoli. Om ervoor te zorgen dat het niet gewoon een wandeling zou worden, zorgde de begeleiding voor een leuke fotozoektocht. De fonteinen zorgden voor een relax gevoel waardoor het moeilijk was om je te vervelen in dit indrukwekkende landschap. We laten de foto’s voor zich spreken.
Van al dat water krijgt een mens dorst. Het wijndomein in het Toscaanse Orvieto zorgde dan ook voor de nodige dorstlessing. Na enkele woordjes uitleg kregen we de wijnkelders te zien waar flessen van enkele decennia oud opgeborgen lagen. Het uitkijken was natuurlijk naar de eerste fles die ontkurkt werd. We kregen vier verschillende soorten wijn voorgesteld, zowel witte als rode. Geen drankje zonder hapje. Er werd gezorgd voor een lekkere salami en hesp die bij de rode hoorde, en lekkere kaas (parmezaan en een jonge kaas) die perfect samenging met zowel wit als rood. Aardappelkoekjes en brood gedresseerd in olijfolie kon werden gedegusteerd met de delicieuze witte wijn. Om het thuisfront te bekoren kon achteraf wijn ingeslagen worden tegen een schappelijke exportprijs (tussen de 4 en 5 EUR), dus bereid jullie al maar voor!
De busreis werd vervolgd richting Assisië. Een prachtig stadje dat gelegen is tussen het heuvelachtig gebied in het centrum van Italië. Een degelijk drie sterrenrestaurant en een smakelijke maaltijd verwelkomde ons in deze streek. Toen ook deze maaltijd zich bevond in ons darmstelsel was het tijd om lekker te keuvelen in de bar. Gezellig met een drankje en wat gezelschapspelletjes kon er nagepraat worden over de afgelopen dag(en). Toen ook dit weer verleden tijd was bevonden we ons in bed op het punt om de ogen te sluiten met de gedachten bij de volgende dag, want het was de beurt aan Assisië om ontdekt te worden. Slaapwel!
Van al dat water krijgt een mens dorst. Het wijndomein in het Toscaanse Orvieto zorgde dan ook voor de nodige dorstlessing. Na enkele woordjes uitleg kregen we de wijnkelders te zien waar flessen van enkele decennia oud opgeborgen lagen. Het uitkijken was natuurlijk naar de eerste fles die ontkurkt werd. We kregen vier verschillende soorten wijn voorgesteld, zowel witte als rode. Geen drankje zonder hapje. Er werd gezorgd voor een lekkere salami en hesp die bij de rode hoorde, en lekkere kaas (parmezaan en een jonge kaas) die perfect samenging met zowel wit als rood. Aardappelkoekjes en brood gedresseerd in olijfolie kon werden gedegusteerd met de delicieuze witte wijn. Om het thuisfront te bekoren kon achteraf wijn ingeslagen worden tegen een schappelijke exportprijs (tussen de 4 en 5 EUR), dus bereid jullie al maar voor!
De busreis werd vervolgd richting Assisië. Een prachtig stadje dat gelegen is tussen het heuvelachtig gebied in het centrum van Italië. Een degelijk drie sterrenrestaurant en een smakelijke maaltijd verwelkomde ons in deze streek. Toen ook deze maaltijd zich bevond in ons darmstelsel was het tijd om lekker te keuvelen in de bar. Gezellig met een drankje en wat gezelschapspelletjes kon er nagepraat worden over de afgelopen dag(en). Toen ook dit weer verleden tijd was bevonden we ons in bed op het punt om de ogen te sluiten met de gedachten bij de volgende dag, want het was de beurt aan Assisië om ontdekt te worden. Slaapwel!
Dinsdag 6 april (deel 2)
Het was tijd voor een streepje muziek bij een heerlijk diner. Tijdens een live opera konden we genieten van een voorgerecht bestaande uit kipfilet en twee verschillende pasta’s. Niet alleen was het zalig om naar te luisteren, het was ook nog eens amusant. Zo kreeg Gert Vliegen (wie anders) een volledig nieuwe haarsnit aangemeten van de lokale alt die met een gigantisch junglemes Gert zijn baard en haren te lijf ging.
Het hoofdgerecht werd geserveerd: een combinatie van gebakken patatjes en gebraad. Terwijl er gedineerd en gedronken werd flirtte de sopraan met het publiek. Ze danste met elke man die op haar pad kwam terwijl ze de weg naar het podium bewandelde. Natuurlijk waren de SAB-leerlingen en leerkrachten onvermijdelijk. Het was deze dame die ervoor gezorgd heeft dat Jan Thoelen en Kobe Janssen passioneel contact met elkaar hadden.
Voor de rest was de avond alleen nog maar opgevuld met lekker eten en melancholische operaklassiekers die de stemming alleen maar ten goede kwamen. Maar mooie liedjes duren niet lang, omstreeks half 10 werd het laatste applaus ingeleid en was het tijd om het feest verder te zetten in de bus.
Slaapwel!
Het hoofdgerecht werd geserveerd: een combinatie van gebakken patatjes en gebraad. Terwijl er gedineerd en gedronken werd flirtte de sopraan met het publiek. Ze danste met elke man die op haar pad kwam terwijl ze de weg naar het podium bewandelde. Natuurlijk waren de SAB-leerlingen en leerkrachten onvermijdelijk. Het was deze dame die ervoor gezorgd heeft dat Jan Thoelen en Kobe Janssen passioneel contact met elkaar hadden.
Voor de rest was de avond alleen nog maar opgevuld met lekker eten en melancholische operaklassiekers die de stemming alleen maar ten goede kwamen. Maar mooie liedjes duren niet lang, omstreeks half 10 werd het laatste applaus ingeleid en was het tijd om het feest verder te zetten in de bus.
Slaapwel!
donderdag 8 april 2010
Dinsdag 6 april (deel 1)
Het is zalig wakker worden met de gedachte dat kerkelijk Rome wacht. Na het ontbijt vertrokken we met de bus richting Vaticaanstad. Nadat we een uurtje hadden aangeschoven, werden we gescand en gefouilleerd en mochten we het domein van de paus betreden.
Eerst beklommen we de koepel, wat voor de sportieve romereiziger geen probleem was, hoewel de vermoeidheid ons zeker parten speelde. We moesten er een vijfhonderdtal treden voor over hebben, maar het panoramisch uitzicht was ongetwijfeld de moeite waard.
Daarna daalden we af en volgden de borden met ‘uscita’ die ons in de Sint-Pietersbasiliek brachten. Daar trok de Pièta van Michelangelo onze aandacht, temeer omdat ze veilig achter kogelvrij glas werd tentoongesteld. Het glas werd geplaatst in ’72 nadat een poging tot vernietiging aanzienlijke schade toebracht aan dit meesterwerk. De rest van deze legendarische kerk zou zeker de moeite zijn geweest als de drukte en de honger buiten beschouwing gelaten werden.
Eenmaal buiten kregen we vrije tijd die de meesten doorbrachten in de aangename zon op een terrasje of op het Sint-Pietersplein. De rust werd echter abrupt verstoord toen het tijd werd om aan te schuiven voor de Vaticaanse Musea en de Sixtijnse Kapel. Het was meteen duidelijk dat we niet de enigen waren die deze musea wilden bezoeken maar gelukkig konden we tijdens de wachttijd van 2 uur onze toevlucht zoeken in de schaduw, weg van de brandende middagzon.
Het wachten loonde wel de moeite. Het ene prachtige kunstwerk volgde het andere op. We konden met eigen ogen waarnemen en bevestigen dat meneer Umans, die met een ongeziene passie de werken had besproken in de lessen esthetica, geen woord had overdreven. De Torso van Belvedère, De schraper, Laocoöon en De school van Athene zijn slechts enkele van deze prachtexemplaren. De crème de la crème was te vinden aan het einde van het museum: de Sixtijnse Kapel. Nadat we herhaaldelijk werden aangemaand tot stilte, was de tijd gekomen om het hoofd in de nek te leggen. Michelangelo zorgde voor een heus kleurenspektakel op het plafond met in het centrum de alom bekende Schepping van Adam. Uiteindelijk volgden we de mensenmassa die ons naar de uitgang van het museum bracht om zo te verzamelen voor de wandeling naar de metro.
De metro vervoerde ons tot bij de Spaanse trappen waar we konden genieten van de laatste zon. Een pasgetrouwd koppel zorgde voor entertainment. De legende gaat dat wanneer een pasgehuwd stel de Spaanse trappen beklimt, er hen een voorspoedig huwelijk te wachten staat. Terwijl we dit tafereel aanschouwden, kregen onze spieren de tijd om te recupereren want we hadden ondertussen al ettelijke kilometers afgelegd.
Eerst beklommen we de koepel, wat voor de sportieve romereiziger geen probleem was, hoewel de vermoeidheid ons zeker parten speelde. We moesten er een vijfhonderdtal treden voor over hebben, maar het panoramisch uitzicht was ongetwijfeld de moeite waard.
Daarna daalden we af en volgden de borden met ‘uscita’ die ons in de Sint-Pietersbasiliek brachten. Daar trok de Pièta van Michelangelo onze aandacht, temeer omdat ze veilig achter kogelvrij glas werd tentoongesteld. Het glas werd geplaatst in ’72 nadat een poging tot vernietiging aanzienlijke schade toebracht aan dit meesterwerk. De rest van deze legendarische kerk zou zeker de moeite zijn geweest als de drukte en de honger buiten beschouwing gelaten werden.
Eenmaal buiten kregen we vrije tijd die de meesten doorbrachten in de aangename zon op een terrasje of op het Sint-Pietersplein. De rust werd echter abrupt verstoord toen het tijd werd om aan te schuiven voor de Vaticaanse Musea en de Sixtijnse Kapel. Het was meteen duidelijk dat we niet de enigen waren die deze musea wilden bezoeken maar gelukkig konden we tijdens de wachttijd van 2 uur onze toevlucht zoeken in de schaduw, weg van de brandende middagzon.
Het wachten loonde wel de moeite. Het ene prachtige kunstwerk volgde het andere op. We konden met eigen ogen waarnemen en bevestigen dat meneer Umans, die met een ongeziene passie de werken had besproken in de lessen esthetica, geen woord had overdreven. De Torso van Belvedère, De schraper, Laocoöon en De school van Athene zijn slechts enkele van deze prachtexemplaren. De crème de la crème was te vinden aan het einde van het museum: de Sixtijnse Kapel. Nadat we herhaaldelijk werden aangemaand tot stilte, was de tijd gekomen om het hoofd in de nek te leggen. Michelangelo zorgde voor een heus kleurenspektakel op het plafond met in het centrum de alom bekende Schepping van Adam. Uiteindelijk volgden we de mensenmassa die ons naar de uitgang van het museum bracht om zo te verzamelen voor de wandeling naar de metro.
De metro vervoerde ons tot bij de Spaanse trappen waar we konden genieten van de laatste zon. Een pasgetrouwd koppel zorgde voor entertainment. De legende gaat dat wanneer een pasgehuwd stel de Spaanse trappen beklimt, er hen een voorspoedig huwelijk te wachten staat. Terwijl we dit tafereel aanschouwden, kregen onze spieren de tijd om te recupereren want we hadden ondertussen al ettelijke kilometers afgelegd.
woensdag 7 april 2010
Maandag 5 april
Dag één in een van de grootste kunsthoofdsteden van Europa. Het beloofde een prachtige dag te worden, en belofte maakt schuld. De vooruitzichten voorspelden mooi weer, maar dit draaide wel even anders uit…
We begonnen de dag aan de Spaanse trappen waar we met de metro naartoe gingen. Na een fikse wandeling (we kenden die dag geen andere soort wandelingen) bevonden we ons aan de gigantische Trevifontein. Het kleingeld van de SAB-Romereizigers vloog massaal over de linkerschouder het ondiepe water in. De legende vertelt ons dat als je twee muntjes over je schouder in de fontein gooit, je ooit nog terug zal keren naar Rome.
Op naar de San Ignatiokerk. Binnenin vonden we hier enkele schitterende fresco’s terug die de perfecte definitie van trompe l’oeil (lees: gezichtsbedrog) weergaven. We vervolgden onze weg richting Piazza Navona. Een magnifiek plein waarop Bernini zijn fontein van de vier seizoenen mocht plaatsen, bekend van de film Angels & Demons.
De tocht werd vervolgd naar de oudste, meest legendarische kerk van Rome: het Pantheon. Een koepelvormige massieve constructie die er al staat sinds 27 v.C. De koepel van deze eeuwenoude tempel maakte niet alleen op Michelangelo een diepe indruk maar bracht ook ons in vervoering. Maar geen tijd om te dralen, Rome wacht.
Het werd tijd om te vertrekken naar la pièce de resistance: het Colosseum. Wederom een gebouw van twee millennia oud (de bouw startte in 72 n.C.). Het is hier waar honderdduizenden gladiatoren, slaven en dieren het leven lieten in de gevechten die hier plaatsvonden als vermaak voor de plebs. Brood en spelen, dat is alles wat telde voor het vroegere Romeinse volk. Ondanks de vele verwoestingen aan het adres van dit gebouw blijft het een van de meest indrukwekkende en best bewaarde monumenten in Rome; het is niet voor niets een van de zeven nieuwe wereldwonderen.
Het werd tijd dat de Latinisten het beste van zichzelf gaven op het Forum Romanum. Zij gidsten ons doorheen de pracht en praal van het vroegere, maar vergane, marktplein van Rome. Met volle overtuiging gaven zij ons de historie achter elke bezienswaardigheid mee. Nu begon het weer ons parten te spelen. Enorme hoeveelheden paraplus zorgden voor een schitterend kleurenpanorama en beschermde tevens tegen de regen die inmiddels met pijpenstelen naar beneden kwam.
Het klaarde op. De timing kon niet beter. We kregen enkele uurtjes vrije tijd om daarna te verzamelen voor het avondeten. Er werd ons een heerlijke vegetarische schotel voorgesteld, jammer voor diegene die graag vlees hebben. Er werd genoten van een driegangen menu bestaande uit soep, een salade en Italiaanse pasta.
Zodra het diner verorberd was, kon er tijd worden vrij gemaakt voor bezienswaardigheden naar keuze. Het meest populair was natuurlijk de indrukwekkend verlichte Trevifontein. Een lichtspektakel dat menig toeschouwer vermaakte.
Omstreeks elf uur was het terug verzamelen geblazen op het inmiddels bekende Piazza Navona. De bus kwam ons ophalen voor een korte maar toch wel zeer amusante rit terug naar het hotel. Het was een vermoeiende maar toch enorm fascinerende dagtrip. Nogmaals een goede nachtrust gewenst vanuit Rome.
Arriverderci Roma!
We begonnen de dag aan de Spaanse trappen waar we met de metro naartoe gingen. Na een fikse wandeling (we kenden die dag geen andere soort wandelingen) bevonden we ons aan de gigantische Trevifontein. Het kleingeld van de SAB-Romereizigers vloog massaal over de linkerschouder het ondiepe water in. De legende vertelt ons dat als je twee muntjes over je schouder in de fontein gooit, je ooit nog terug zal keren naar Rome.
Op naar de San Ignatiokerk. Binnenin vonden we hier enkele schitterende fresco’s terug die de perfecte definitie van trompe l’oeil (lees: gezichtsbedrog) weergaven. We vervolgden onze weg richting Piazza Navona. Een magnifiek plein waarop Bernini zijn fontein van de vier seizoenen mocht plaatsen, bekend van de film Angels & Demons.
De tocht werd vervolgd naar de oudste, meest legendarische kerk van Rome: het Pantheon. Een koepelvormige massieve constructie die er al staat sinds 27 v.C. De koepel van deze eeuwenoude tempel maakte niet alleen op Michelangelo een diepe indruk maar bracht ook ons in vervoering. Maar geen tijd om te dralen, Rome wacht.
Het werd tijd om te vertrekken naar la pièce de resistance: het Colosseum. Wederom een gebouw van twee millennia oud (de bouw startte in 72 n.C.). Het is hier waar honderdduizenden gladiatoren, slaven en dieren het leven lieten in de gevechten die hier plaatsvonden als vermaak voor de plebs. Brood en spelen, dat is alles wat telde voor het vroegere Romeinse volk. Ondanks de vele verwoestingen aan het adres van dit gebouw blijft het een van de meest indrukwekkende en best bewaarde monumenten in Rome; het is niet voor niets een van de zeven nieuwe wereldwonderen.
Het werd tijd dat de Latinisten het beste van zichzelf gaven op het Forum Romanum. Zij gidsten ons doorheen de pracht en praal van het vroegere, maar vergane, marktplein van Rome. Met volle overtuiging gaven zij ons de historie achter elke bezienswaardigheid mee. Nu begon het weer ons parten te spelen. Enorme hoeveelheden paraplus zorgden voor een schitterend kleurenpanorama en beschermde tevens tegen de regen die inmiddels met pijpenstelen naar beneden kwam.
Het klaarde op. De timing kon niet beter. We kregen enkele uurtjes vrije tijd om daarna te verzamelen voor het avondeten. Er werd ons een heerlijke vegetarische schotel voorgesteld, jammer voor diegene die graag vlees hebben. Er werd genoten van een driegangen menu bestaande uit soep, een salade en Italiaanse pasta.
Zodra het diner verorberd was, kon er tijd worden vrij gemaakt voor bezienswaardigheden naar keuze. Het meest populair was natuurlijk de indrukwekkend verlichte Trevifontein. Een lichtspektakel dat menig toeschouwer vermaakte.
Omstreeks elf uur was het terug verzamelen geblazen op het inmiddels bekende Piazza Navona. De bus kwam ons ophalen voor een korte maar toch wel zeer amusante rit terug naar het hotel. Het was een vermoeiende maar toch enorm fascinerende dagtrip. Nogmaals een goede nachtrust gewenst vanuit Rome.
Arriverderci Roma!
maandag 5 april 2010
Zondag 4 april
Zondag rustdag… Guess not! Naar goede gewoonte werden we omstreeks half acht aan de ontbijttafel verwacht. Naar het schijnt heerste er algemene schaarste wat betreft etenswaren (blijkbaar geldt die rustdag wel voor de Italianen, en geef ze eens ongelijk). Zoiets brengt natuurlijk ook voordelen met zich mee: er kon niet lang worden getafeld want het werd al snel tijd om naar Siena te vertrekken.
Voor iedereen die de slaap niet (op tijd) had kunnen vatten, was er een lange busrit voorzien. De rit naar Siena duurde twee uurtjes en bij aankomst was het al duidelijk dat het stadsbezoek letterlijk in het water dreigde te vallen. Nimbostratus wolken bedreigden ons en het duurde niet lang vooraleer de eerste paraplus werden boven gehaald. Toch wel spijtig, want Il Campo (het grootse plein) schijnt schitterend te zijn in de zomerse zon. Gert Vliegen zijn enthousiasme en spontaniteit waren niet meer te bedwingen. Hij gooide heel zijn knowhow in de strijd toen hij onze paardenkennis verruimde met uitleg over de Palio (lees: tweejaarlijkse paardenrace tussen de verschillende wijken).
Na een dik uurtje vrije tijd en een blitzbezoek aan één van de plaatselijke eetgelegenheden vervolgden we het bezoek aan Siena. Het was tijd voor een bezoekje aan de onvoltooide Dom die staat te pronken op wandelafstand van het al even indrukwekkende stadhuis. Het signaal om te vertrekken werd gegeven toen iedereen doorweekt was. De Dom werd ingeruild voor de bus, en de tocht naar Rome kon beginnen.
Alle wegen leiden naar Rome, ook die van ons. Ondanks de regen overheerste er een enthousiaste sfeer toen de drie chauffeurs de parking kwamen opgereden om ons naar Rome te vervoeren, daarna werd Siena officieel ingeruild voor Rome. Welkom in de hoofdstad van Italië!
Na het uitladen van de koffers en het toewijzen van de kamers, was het tijd voor een stevig diner. Ook ditmaal bestond het avondmaal uit een voorgerecht (pasta), hoofdgerecht (kip + verse groentjes). Een lekker gezond nagerecht mocht er natuurlijk niet aan ontbreken. Een heerlijke appel sloot de eerste maaltijd in Rome af en zorgde voor de toevoer van de nodige vitamines.
Ze zitten nooit stil, en ook deze avond konden we rekenen op de begeleiding voor een gezellige avondactiviteit. De twee zalen in het hotel werden beschikbaar gesteld om ons een onvergetelijke avond te bezorgen. Onze parate kennis werd tijdens een quiz getest, er kon gekaart worden, men kon zich vermaken met gezelschapspelen. Met andere woorden: amusement allerhande in dit viersterren hotel.
Eenmaal half twaalf was het tijd om de bedden op te zoeken. Als u dit leest, is onze eerste nacht in Rome is een feit. Goede morgen!
Voor iedereen die de slaap niet (op tijd) had kunnen vatten, was er een lange busrit voorzien. De rit naar Siena duurde twee uurtjes en bij aankomst was het al duidelijk dat het stadsbezoek letterlijk in het water dreigde te vallen. Nimbostratus wolken bedreigden ons en het duurde niet lang vooraleer de eerste paraplus werden boven gehaald. Toch wel spijtig, want Il Campo (het grootse plein) schijnt schitterend te zijn in de zomerse zon. Gert Vliegen zijn enthousiasme en spontaniteit waren niet meer te bedwingen. Hij gooide heel zijn knowhow in de strijd toen hij onze paardenkennis verruimde met uitleg over de Palio (lees: tweejaarlijkse paardenrace tussen de verschillende wijken).
Na een dik uurtje vrije tijd en een blitzbezoek aan één van de plaatselijke eetgelegenheden vervolgden we het bezoek aan Siena. Het was tijd voor een bezoekje aan de onvoltooide Dom die staat te pronken op wandelafstand van het al even indrukwekkende stadhuis. Het signaal om te vertrekken werd gegeven toen iedereen doorweekt was. De Dom werd ingeruild voor de bus, en de tocht naar Rome kon beginnen.
Alle wegen leiden naar Rome, ook die van ons. Ondanks de regen overheerste er een enthousiaste sfeer toen de drie chauffeurs de parking kwamen opgereden om ons naar Rome te vervoeren, daarna werd Siena officieel ingeruild voor Rome. Welkom in de hoofdstad van Italië!
Na het uitladen van de koffers en het toewijzen van de kamers, was het tijd voor een stevig diner. Ook ditmaal bestond het avondmaal uit een voorgerecht (pasta), hoofdgerecht (kip + verse groentjes). Een lekker gezond nagerecht mocht er natuurlijk niet aan ontbreken. Een heerlijke appel sloot de eerste maaltijd in Rome af en zorgde voor de toevoer van de nodige vitamines.
Ze zitten nooit stil, en ook deze avond konden we rekenen op de begeleiding voor een gezellige avondactiviteit. De twee zalen in het hotel werden beschikbaar gesteld om ons een onvergetelijke avond te bezorgen. Onze parate kennis werd tijdens een quiz getest, er kon gekaart worden, men kon zich vermaken met gezelschapspelen. Met andere woorden: amusement allerhande in dit viersterren hotel.
Eenmaal half twaalf was het tijd om de bedden op te zoeken. Als u dit leest, is onze eerste nacht in Rome is een feit. Goede morgen!
zaterdag 3 april 2010
Zaterdag 3 april
Ochtendstond heeft goud in de mond. Toch niet! Zeven uur was het, toen we het weekend moesten inzetten. Na een degelijk ontbijt vertrokken we als de bliksem naar het station. Gelukkig had de trein enkele minuten vertraging, of het was (weer) aan ons om kostbare tijd te verliezen. Time is knowledge, op zulke historische sites. Bestemming: Firenze/Florence. Dé stad van Dante, Renaissance , het Uffizi, stuk voor stuk prachtige bouwwerken die ontdekt moesten en zouden worden door de SAB-leerlingen en -begeleiders.
Het kostte ons meer moeite om daadwerkelijk alles gezien te krijgen en het te laten doordringen van de opgedane kennis, dan aan om ons een weg te banen tussen de malafide mensenmassa. We trokken van museum tot museum, van kerk tot kerk, en verder. Op voorhand was ons reeds een straatplan uitgedeeld, en gelukkig maar, want de smalle straatjes vormden een malicieus labyrint.
Is het nu Jill Peeters of Moeder Natuur die we moeten bedanken voor de stralende zon? Eigenlijk maakt het niets uit, de eerste reizigers waren verbrand voordat ze de kans kregen om zonnecrème in de tas te zoeken.
Niets of niemand zou de dag nog kunnen doen eindigen in mineur. Alles gezien wat er gezien moest worden: ja. Alles gezien wat de moeite is om te bekijken: zeker en vast niet! Maar helaas, tijd is de grootste vijand van elk fervent Romereiziger. Voordat we werden verzocht terug in de bus te stappen, konden we nog genieten van een mooie zonsondergang op het hoogste punt van Firenze, waar we ook konden genieten van een prachtig panorama (het cliché).
De tijdsdruk niet meegerekend verliep de busrit net zo vlot als de treinreis. Etenstijd!
Vrijdag 2 april
Nadat we aankwamen in het hotel was de eerste nacht een feit. Er werd ons vriendelijk verzocht om de lichten te doven omstreeks middernacht. Voor diegene die hier moeite mee hadden, en de rest van het hotel wakker probeerde te houden, konden we rekenen op een team leerkrachten. Zij deden tot diep in de nacht niets anders dan ‘chaperonneren’. Maar ook hun werk zat er rond twee uur op, toen toch iedereen besloten had om de slaap te vatten.
Op het weksignaal moesten we niet lang wachten. Half acht was het, toen het tijd was om onze nachtrust te abrupt te onderbreken. Het ontbijt bestond uit een croissant en enkele broodjes, die naar eigen smaak mochten belegd worden.
Veel tijd om te ontbijten was er echter niet. Nog voor onze magen de kans hadden om de croissant te verteren, was het tijd om richting Pisa te vertrekken. We hoeven u niet te vertellen welke bezienswaardigheid daar schots en scheef de curiositeit uit staat te hangen. In Pisa toegekomen, kregen we allereerst de tijd en de kans om onze benen te strekken op het plein nabij de scheve toren. Maar we bevonden ons nog niet buiten de bus of een golf (tropische) merchanten stond ons op te wachten om hun aanbod van zonnebrillen, tassen, hoeden en andere overbodige geldverspillingen te verkopen.
Zodra we ons een weg hadden gebaand tussen deze zwartwerkers was het tijd om de hellingsgraad van de toren van Pisa met onze eigen ogen te aanschouwen. Na enkele calculaties constateerde mr. Vliegen (‘Gert’ voor de Romereizigers) dat de helling ongeveer 79.5° bedroeg. Natuurlijk was er binnen de stadsmuren van Pisa nog veel meer te zien. Maar als we alles verraden, loont het de moeite niet meer om zelf een kijkje te gaan kijken.
Veel tijd om in Pisa te blijven was er echter niet, Italië is namelijk erg omvangrijk en we hebben (slechts) tien dagen. De tijd was gekomen om het volgende stadje te bezoeken, het was de beurt aan Lucca. Een prachtige authentieke stad vol kleine straatjes die ons warm maakten voor het stadsspel. Het gebeuren vond plaats tussen de stadsmuren. Doel: acht tips verzamelen om op het einde een mooie symfonie in elkaar te steken. Iedereen gooide zich volop in de strijd en de resultaten mochten er wezen. Liedjes zoals die van K3, Samson en Gert, Guus Meeuwis, … werden omgetoverd tot heuse Rome-lofliederen.
Toegegeven, zelf de meest sportieve leerlingen hadden moeite om met hetzelfde enthousiasme de stad buiten te kuieren als dat we eerder die dag binnen waren gewandeld. Tijdens de busrit lag iedereen vanzelfsprekend strike (lees: op non-actief).
Na het omhoog zeulen van de bagage konden we rekenen op een warm diner, dat allereerst uit pasta in combinatie met droog vlees en een patat bestond. Nu iedereen gevoed en gelaafd was, was het tijd om even uit te blazen in de bar van het hotel of in de stad. We maakten de afspraak dat we omstreeks half twaalf in onze toegewezen kamers te vinden waren. Uur nul: slaap wel!
vrijdag 2 april 2010
Donderdag 1 april
Vier uur ’s morgens. Behoorlijk vroeg. Maar niets kon de zesdes van het SAB tegenhouden om de eerste etappe richting Rovoleto de Cadeo aan de vangen. Nadat de plaatsen bezet waren en de gemakkelijkste houding gekozen was (al dan niet in het gangpad), kon er nog een paar uurtjes geslapen worden. Na een drietal uurtjes onderweg te zijn geweest, was de eerste tussenstop - in Luxemburg - een feit. Toen we de reis weer verder zetten, vond Jan het tijd om enkele richtlijnen door te geven. Zo werden bijvoorbeeld de gsm-nummers van de begeleiders doorgegeven.
Tijdens de rit doorheen de Zwitserse Alpen konden we genieten van aangenaam zonnig weer (tenminste van achter het glas), eenmaal buiten viel de temperatuur echter wat tegen.
Ondanks de vermoeidheid kwam de sfeer er in de bus al goed in met enkele verzoeknummertjes die aan elkaar gemixt werden door Sick DJ Jean, die ons doorheen deze helse en aanslepende busrit ook wist te vermaken met enkele (flauwe) 1-april grappen. We kunnen wel stellen dat het door deze meneer is dat de busrit een pak draaglijker werd, zeker als je bedenkt dat we bijna twee uur in de file stonden vooraleer we een tunnel binnen mochten rijden. En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we een klein uurtje nadien ook nog eens te kampen met een ongelukkig voorval, namelijk een ongeluk op de autosnelweg waardoor we gedurende zo’n twee uur in een file stonden.
Tot slot zouden we nog even een subtiel knipoogje willen geven naar Mr. Umans: Dancing Queen werd aangevraagd en luidkeels meegezongen.
Brecht & Sander (6C) van bus 3
Tijdens de rit doorheen de Zwitserse Alpen konden we genieten van aangenaam zonnig weer (tenminste van achter het glas), eenmaal buiten viel de temperatuur echter wat tegen.
Ondanks de vermoeidheid kwam de sfeer er in de bus al goed in met enkele verzoeknummertjes die aan elkaar gemixt werden door Sick DJ Jean, die ons doorheen deze helse en aanslepende busrit ook wist te vermaken met enkele (flauwe) 1-april grappen. We kunnen wel stellen dat het door deze meneer is dat de busrit een pak draaglijker werd, zeker als je bedenkt dat we bijna twee uur in de file stonden vooraleer we een tunnel binnen mochten rijden. En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we een klein uurtje nadien ook nog eens te kampen met een ongelukkig voorval, namelijk een ongeluk op de autosnelweg waardoor we gedurende zo’n twee uur in een file stonden.
Tot slot zouden we nog even een subtiel knipoogje willen geven naar Mr. Umans: Dancing Queen werd aangevraagd en luidkeels meegezongen.
Brecht & Sander (6C) van bus 3
Abonneren op:
Posts (Atom)