Op het weksignaal moesten we niet lang wachten. Half acht was het, toen het tijd was om onze nachtrust te abrupt te onderbreken. Het ontbijt bestond uit een croissant en enkele broodjes, die naar eigen smaak mochten belegd worden.
Veel tijd om te ontbijten was er echter niet. Nog voor onze magen de kans hadden om de croissant te verteren, was het tijd om richting Pisa te vertrekken. We hoeven u niet te vertellen welke bezienswaardigheid daar schots en scheef de curiositeit uit staat te hangen. In Pisa toegekomen, kregen we allereerst de tijd en de kans om onze benen te strekken op het plein nabij de scheve toren. Maar we bevonden ons nog niet buiten de bus of een golf (tropische) merchanten stond ons op te wachten om hun aanbod van zonnebrillen, tassen, hoeden en andere overbodige geldverspillingen te verkopen.
Zodra we ons een weg hadden gebaand tussen deze zwartwerkers was het tijd om de hellingsgraad van de toren van Pisa met onze eigen ogen te aanschouwen. Na enkele calculaties constateerde mr. Vliegen (‘Gert’ voor de Romereizigers) dat de helling ongeveer 79.5° bedroeg. Natuurlijk was er binnen de stadsmuren van Pisa nog veel meer te zien. Maar als we alles verraden, loont het de moeite niet meer om zelf een kijkje te gaan kijken.
Veel tijd om in Pisa te blijven was er echter niet, Italië is namelijk erg omvangrijk en we hebben (slechts) tien dagen. De tijd was gekomen om het volgende stadje te bezoeken, het was de beurt aan Lucca. Een prachtige authentieke stad vol kleine straatjes die ons warm maakten voor het stadsspel. Het gebeuren vond plaats tussen de stadsmuren. Doel: acht tips verzamelen om op het einde een mooie symfonie in elkaar te steken. Iedereen gooide zich volop in de strijd en de resultaten mochten er wezen. Liedjes zoals die van K3, Samson en Gert, Guus Meeuwis, … werden omgetoverd tot heuse Rome-lofliederen.
Toegegeven, zelf de meest sportieve leerlingen hadden moeite om met hetzelfde enthousiasme de stad buiten te kuieren als dat we eerder die dag binnen waren gewandeld. Tijdens de busrit lag iedereen vanzelfsprekend strike (lees: op non-actief).
Na het omhoog zeulen van de bagage konden we rekenen op een warm diner, dat allereerst uit pasta in combinatie met droog vlees en een patat bestond. Nu iedereen gevoed en gelaafd was, was het tijd om even uit te blazen in de bar van het hotel of in de stad. We maakten de afspraak dat we omstreeks half twaalf in onze toegewezen kamers te vinden waren. Uur nul: slaap wel!
