Het kostte ons meer moeite om daadwerkelijk alles gezien te krijgen en het te laten doordringen van de opgedane kennis, dan aan om ons een weg te banen tussen de malafide mensenmassa. We trokken van museum tot museum, van kerk tot kerk, en verder. Op voorhand was ons reeds een straatplan uitgedeeld, en gelukkig maar, want de smalle straatjes vormden een malicieus labyrint.
Is het nu Jill Peeters of Moeder Natuur die we moeten bedanken voor de stralende zon? Eigenlijk maakt het niets uit, de eerste reizigers waren verbrand voordat ze de kans kregen om zonnecrème in de tas te zoeken.
Niets of niemand zou de dag nog kunnen doen eindigen in mineur. Alles gezien wat er gezien moest worden: ja. Alles gezien wat de moeite is om te bekijken: zeker en vast niet! Maar helaas, tijd is de grootste vijand van elk fervent Romereiziger. Voordat we werden verzocht terug in de bus te stappen, konden we nog genieten van een mooie zonsondergang op het hoogste punt van Firenze, waar we ook konden genieten van een prachtig panorama (het cliché).
De tijdsdruk niet meegerekend verliep de busrit net zo vlot als de treinreis. Etenstijd!
